molatau

Стаміўся як халера. Берлін, Дортмунд, Гановэр, Гензелькірхэн, Аснабрук (Аслабрух) немцы, цыгане, палякі, гішпанскае віно, калядныя базары, глінтвэйн, зубы, антыбіётыкі, адсутнасць бясплатнага інтэнэту. - карацей напруга была яшчэ тая. А там былі яшчэ рускія немцы - гэта ўвогуле піпец. І чаго яны ў Нямеччыну прыпёрліся? Людзі, яккія наракаюць увесь час на сваю "гістарычна - духоўную радзіму" што яна "уродская" і тут дзяржава не клапоціцца пра чалавека, як калісці ў СССР....

Вось яно:
Президенти України і Білорусії Віктор Ющенко й Олександр Лукашенко в п'ятницю відвідають одну з українських областей, де лютує грип.

С праздником, дорогие россияне!!! Как говорится - и волки сыты и Ноябрьские (они же октябрьские) праздники целы. Или иначе говоря - и барину хорошо, и мужикам хорошо, а медведю и подавно.

Только почему-то в России не хотят признавать того, что воевали не с Польшей, а Речью Посполитой (сиречь Республикой) Двух Народов - польского и литовского (предков белорусов и литовцев), которая образовалась совершенно ненасильственным путем в отличии от трех разделов той же Речи Посполитой в конце 18 века. Ну что ж поделать, "хто как хотит, тот так и гаварыт". Спасибо "старшому брату", что выгнал наших непосредственных предков из Москвы-то, а то чай понравилось бы и пиши пропало. Поди не было б нонче Беларуси-то, а, кучерявенькия? :)))

Вось яны, нашыя красаўцы!

"Вобла" ўзяла перапынак, памяшканне шукаецца, а пакуль працэс ідзе трэба падтрымліваць цікавасць ды клапаціцца каб удзельнікі не разбегліся, забыўшыся на існаванне аб'яднання. З гэтай нагоды - невялічкі піяр. Ідэю падглядзеў у Андруховіча (раман "Таямніца"), крыніца натхнення - Марыйка з яе рэцэнціяй на кнігу Марціновіча. Вось што атрымалася :))

Ігар Жалткоў: Ведаеш, калісьці ў адным артыкуле я параўнаў літаратурныя варштаты з клубам ананімных алкаголікаў. З часам пераканаўся: хаця параўнанне не да канца дакладнае, аднак усё-ткі трапнае, прынамсі, фармальна. Вядзецца тут зусім не пра залежнасць ад алкаголю. Калі наведваеш літаратурныя сустрэчы, паседжанні новаствораных, але амбітных літаб’яднанняў, паэтычныя фестывалі і слэмы, усведамляеш: літаратар- гэта хвароба. Нават звонку выглядае як сходы клюбу ананімных алкаголікаў, якіх любяць паказваць у галівудскіх фільмах. Памятаеш, у напаўпустой залі на модных крэсліцах з IKEA, пад надпісам “ААА” сядзяць барадатыя дзядзькі ў клятчастых кашулях і маладзіцы з блукаючым позіркам, якія ўстаюць па чарзе і прамаўляюць як на споведзі: я, той і той, алкаголік, стаж - дзесяць гадоу, першы раз я напіўся…бла-бла-бла і г.д. Пачынаецца аповед пра гісторыю хваробы. Усе астатнія павінны праслухаць успаміны пра першы кілішак, пра зруйнаванае сямейнае шчасце і пра шчаслівую цвярозую будучыню.

Вось некалькі роздумаў пра набалелае пасля паездкі ў Варшаву у складзе дэлегацыі незалежных журналістаў. Арыгінал, што праўда, быў крыху больш літаратурны (як на мяне, дык цікавейшы), ну і букаф там больш. Поўны варыянт чытайце вось тут

Некаторыя фобіі ўласцівыя толькі пэўным групам насельніцтва, іншыя пранізваюць усё грамадства. Адзін з нашых агульнанацыянальных прывідаў — «польскае пытанне». На паланафобію хварэюць не толькі масквацэнтрычныя славянафілы, але і пэўная частка незалежнага грамадства. Змаганне за еўрапейскую Беларусь дзіўным чынам не замінае ім час ад часу нагадваць паплечнікам пра «польскую інтрыгу»...

З часоў майго бацькі на кафедры філасофіі БАТУ вось ужо 40 гадоў запар кіраўнікамі былі этнічныя рускія. Зараз вось на прарэктара па ідэалагічнай працы прасоўваюцца людзі для якіх Украіна - Малороссія. Відаць хтосьці пільнуе працэс выхавання у самым "вясковым" ВНУ краіны.

Чарговая самарэклама!

Вераснёвае нацыянальнае апытанне, зладжанае НІСЭПД засведчыла даволі нечаканы факт: колькасць прыхільнікаў еўраінтэграцыі перавысіла колькасць энтузіястаў інкарпарацыі ў Расію. Стасунак першых да другіх складае 44% да 32%. Беларускія сацыёлагі ды журналісты адразу пачалі шукаць магчымыя версіі зменаў у геапалітычнай свядомасці, аднак, дзякаваць Богу, устрымаліся ад грунтоўных высноваў і доўгатэрміновых прагнозаў, слушна заўважыўшы, што варта пачакаць хаця б да зімы.

Тое, што паспалітаму беларусу можа прыйсці да галавы жаданне збліжацца з Еўропай, нават пасля прагляду самай аб'ектыўнай у свеце "Панарамы" экспертаў не здзіўляе. Дастаткова было знізіць градус нападаў на "заходнія дэмакратыі" у дзяржаўных СМІ, а кіраўніку дзяржавы заявіць пра жаданне бачыць "сінявокую" еўрапейскай краінай, як адразу грамадская думка стала больш прыязнай да ЕС. Гэта нагадвае вядомы анекдот пра беларуса, які злавіў залатую рыбку, аднак не наважыўся папрасіць чагосьці істотнага для сябе. Калі рыбка здзівілася такім паводзінам свайго візаві, беларус збянтэжана запытаўся: "А што можна было?".

Наконт Варшавы крыху памыліўся, бо прыйшлося набываць польскую картку
Наступны тыдзень я ў Варшаве. Хто з фрэндоў мае пытанні, справы да мяне ці проста хоча развіртуаліцца - пішыце СМС-кі +48 506382564

"Ах, Варшава мая, ах сталіца, буду я баляваць, весяліцца..."

Наступны тыдзень я ў Варшаве. Хто з фрэндоў мае пытанні, справы да мяне ці проста хоча развіртуаліцца - пішыце СМС-кі +375296054969

УВАГА,УВАГА!

Шаноўнае спадарства!

Усім сябрам літаб'яднання "Вобла", а таксама нашым прыхільнікам мушу з прыкрасцю паведаміць - наша літаратурная суполка часова прыпыняе сваю працу ў сувязі з пераездам у новае памяшканне. Паседжанняў у Цэнтры акеанаграфіі пакуль не будзе. Мы плануем, што пераезд не зацягнецца больш, чым на месяц. А пакуль - пішыце, рыхтуйце свае тэксты, карацей, карыстайцеся восенню як крыніцай для натхнення напоўніцу, калі маеце час, канешне.

"Вобла" не памерла і не сыйшла ў небыт. Проста перапынак. Лета скончылася, пачалася складаная восеньская пара, новы навучальны год і падрыхтоўка прыроды да зімы. Таму мы вырашылі распачаць новы этап жыцця нашай "рыбкі". Сачыце за абвесткамі, пра пачатак нашага новага жыцця мы вас усіх абавязкова папярэдзім!

Мінгарсавет рэдка радуе, асабліва калі вядзецца пра назвы вуліцаў. Вяртанне былых назваў, асабліва тых, што былі да 1863 году, то бок, да пачатку дзейнасці "талантлівого адміністратора" - гэта не пра яго. А тут такое.

Вуліца, на якой я пражыў больш за 30 гадоў да 1967 года звалася Бондараўскай. Потым нехта вырашыў надаць ёй імя чэкіста Гікалы, дальнеўсходняга камандзіра кавалерыі, якога пасля грамадзянскай вайны скіравалі да нас у "органы". Спачатку ён "зачышчаў" тэрыторыю ад ворагаў народа, а потым яго зачысцілі. Ну а ў 67-м рэабілітавалі і вырашылі не ў мікрараёне абы-якім вуліцу назваць, а, менавіта, старадаўнюю і пачэсную ў раёне Залатой Горкі (бочкі ўсім былі патрэбны і без бондараў раней проста жыццё б не удалося). Можа нарэшце хутка ўжо той час, калі і вуліцы імя вернуць? ))))

Ну вось нарэшце з'явілася публікацыя майго перакладу ў "Прайдзісвеце". Польскі мадэрнізм, так бы мовіць, у асобе паэта-самазабойцы. Такі маленькі верш, а столькі жарсцяў!

http://prajdzisvet.org/text.do?method=loadUnDBText&path=store/others/peramozhcy_1.html

Гэта канчатковы варыянт. Другі пераклад - верш Тадэўша Гайцы "Ноч на каляды/Noc wigilijna" не прайшоў сіта Хадановіча і багеміста Сматрычэнкі. Толькі Марыйка бараніла мяне як магла, але...)) Змаганне працягваецца. а пакуль - вось пераклад, у якім ёсць такія раздражняльныя для некаторых жаночыя рыфмы. )))

Ян Лехань (Jan Lechoń)

Дон Жуан (Don Juan)


Загулі званы ў сутонні
Глуха меч заскрыгатаў.
Занядбаны Калеоні
Ў ззянні месяца паўстаў.

Ноччу, стоячы пры браме,
Аплятаю лаўрам скронь.
Уцякайце! Цень за вамі
Распасцёр сваю далонь!

Хтосьці крыкнуў “Надыходзіць!”
Свечка згасла, чутны крок.
Камандора дух нязломны,
Узыдзі на мой парог!

Прэч віно, далоў гітары!
Плашч адкінь, паўночны госць!
Я тваёй чакаю кары
Толькі б ведаць, што ты ёсць.


пераклад з польскай – Ігар Жалткоў ©

Ну і нарэшце Гайцы, на вершы якога сёлета ў Польшчы напісалі песень ажно на цэльную плыту

Ноч на Каляды

Вячэрні д’ябал манеткай халоднай
З лёсам гуляўся …

Свечак завея хаты сагрэла
Калі смешныя цацкі нібы ў званіцы вяроўкі кранулі
Нясмела ўзняліся на дыбачкі
Але ж не ўзляцелі

Вочы снег ліпучы цалаваў
І шаптаў зацята, па вар’яцку;
Чорт у пятлі як у флейту хліпаць стаў
І раскінуў cлёзы шкелцамі на дрэве.

Вось ялінка – на матузцы блазен,
Для малюткі Хрыста, каб дужаў,
Калядуй – не глядзі абыяка
Дрэўца свечкай ратуй ад смутку

Люляй жа калыску на вісельным гаку
Каб прысніўся абрус белы пад бліскучай ёлкай

Чутны шэпт – з таго шэпту твая аплатка
І панурая айчына ў імклівых вогненых зорках.

пераклад з польскай – Ігар Жалткоў ©

Сёння, 19 верасня, літаратурны СЛЭМ


ВЫДАВЕЦТВА “ГАЛІЯФЫ”
прадстаўляе БІТВУ ПАЭТАЎ пад ДАХам-9

У ПАЭТЫЧНЫМ СПАБОРНІЦТВЕ БЯРУЦЬ УДЗЕЛ:

1. Эдуард Адамовiч
2. Міхал Бараноўскі
3. Ф. Ф. С А М О Т Н Ы
4. Владимир Веуз
5. Дмитрий Колейчик
6. dmitrij kisselёv
7. Вікторыя Біран
8. Таня «Ассоль» Светашёва
9. Алесь ТУРОВІЧ
10. Viktoryia Biran
11. Аляксей Ляпін
12. Амёбушка
13. Віктар Лупасін
14. Коля Безбазаров
15. Ехе Кім Ург
16. Павал Хадзінскі
17. Чёрный Воротничок
18. Сяргей Календа
19. Никита Монич
20. Алена Роўда
21. Tsimafei Nassenik-Avilin
22. Дмитрий Юрт
23. Серж Мінскевіч

(прозвішчы аўтараў падаюцца паводле дасланых звестак)

(куратар СЛЭМа Маргарыта Аляшкевіч)
Вядзе імпрэзу ІГАР ЖАЛТКОЎ

ПАЛАЦ МАСТАЦТВА (г. Менск, вул. Казлова, 3)
канферэнц-зала

Пачатак а 17-й гадзіне

УВАХОД ВОЛЬНЫ!

Польскія каналы ўвесь дзень паказвалі рэпартажы з Беларусі з нагоды 70-х угодкаў пачатку вайны з СССР. І вось чую: "У беларусаў нават думкі не ўзнікае прабачыцца за інтэрвенцыю Чырвонай арміі". Беларусам? Прабачацца? Але за што прабачацца? Я думаў расейцы маюць гэта зрабіць. Аказваецца мы таксама.

У жыцці так часта бывае - каму трагедыя, а каму свята. Гэта зусім не азначае, што мы маем круціць фігі палякам у гэты дзень. Агульнае ў нас тое, што і мы і Польшча сталі ахвярамі савецка-немецкіх геапалітычных гульняў. Аднак выбачацца за 17 верасня? ...прабачце.

Для тых, хто не едзе ў Строчыцы і не збіраецца злівацца ў экстазе з алкагольнымі аддзеламі ў крамах падчас "усенароднага" свята.

12 верасня 18:00 Прэзентацыя кніг серыі “Другі фронт мастацтваў”:
Віктар ЫВАНОЎ (Лупасін) “Асарці”,
Святлана КУХАРЭВІЧ, Алесь ПАПОЎ “Шчыра. Ня шчыра”

Бяруць удзел: Вера Бурлак, Віктар Жыбуль, Георгій Барташ, Людміла Рублеўская, Наталля Кучмель, Віка Трэнас, Наталля Пушкарова, Зміцер Вішнёў, Аксана Спрынчан, Яраш Малішэўскі, Павал Кузіч. Гурт “Сплетение солнца”.

Вяду імпрэзу я. ))) (замяшчаю Вішнёва)

Малая котка для самотнага мужчыны - гэта сур'ёзнае выпрабаванне. Яе існаванне бурыць прастору, якую ты так старанна выбудоўваў штодзень, штомесяц, а нават штогод. Усё было на сваіх месцах, структура прасторы выдавалася дасканалай, рух у ёй быў прадказальны, бо ты стварыў алгарытм дзеянняў і здавалася нішто не можа яго змяніць. Калі рэчы знаходзяцца доўгі час на тых самых месцах, калі кветкі, якія ты падліваеш растуць так хутка, як ты іх падліваеш, а жанчыны прыходзяць у вызначаны табой час, ўсё гэта стварае непарушальныя і стабільныя межы ў якіх ты маеш фантастычную непараўнальную свабоду, з якой ты цешышся, і часам амаль аргастычна падскокваеш нібы адурэлы дэльфін у бірузовых хвалях.

Неразумнае кацянё нішчыць асабісты perfect world адразу і ўшчэнт. Яно ўрываецца ў тваю прастору, несвядомая тваіх унутраных прасторавых законаў і, такім чынам, зносіць памежныя слупкі, якія ты старанна ўкопваў. Твая свабода знікае, бо табе падаецца, што ў адсутнасці межаў кожны рух можа быць разбуральны. Спробы захаваць парадак рэчаў, вынайсці новы алгарытм дзеянняў аказваюцца марнымі, бо котка яшчэ толькі выпрацоўвае свой, а ты залежыш ад таго як хутка яна яго выпрацуе і як доўга будзе яго трымацца. Ты рухаешся ў напрамку кропкі В, яна - ў напрамку кропкі А. Перасячэнне будзе азначаць канец шляху і дасягненне новага сумеснага парадку. Паўстане агульная прыватная прастора з новымі законамі. Галоўнае не спудлаваць.

Мая котка пакуль знаходзіцца на самым пачатку шляху. Яна спрабуе не звяртаць увагі на аскепкі маёй былой рэчаіснасці пад сваімі нагамі, таму даводзіцца нагадваць ёй пра сваю прысутнасць і неабходнасць падтрымання кантакту. Мы яшчэ не выпрацавалі сумеснай дамовы, але рупліва працуем над кожным артыкулам. Я спрабую захаваць частку таго, што было да яе, яна будуе цалкам новы свет. Праца не заўсёды дае хуткі плён, бо котка папросту яшчэ малая каб заўсёды разумець што ад яе патрабуюць, я ж занадта сталы і дасведчаны каб чакаць пакуль яна ўцяміць відавочнае.

А калі яна навучыцца і пасталее, калі мы распішамся пад нашым мемарандумам аб мірным суіснаванні і дэмаркацыі межаў, тады магчыма мы станем чакаць новай інтэрвенцыі, каб потым распачаць ўсё наноў. Закаснелая прастора ў замацаваных межах насамрэч пужае сваёй прадказальнасцю, бо ніхто не жадае бачыць дэкарацыі ўласнага скону і адчуваць ягоную непазбежнасць. Новае разбурэнне твайго status-quo - гэта адначасова пазбаўленне ад яснай прадказальнай будучыні (буду-чын-я), якая належыць толькі табе і залежыць ад цябе і шанец на няясную прышласць, якая заўсёды толькі цень, бо яе надыход немагчыма прадбачыць. Дзякуй табе котка.


на правах самарэкламы - http://nn.by/index.php?c=ar&i=29119

На пачатку лета дыскутавалі наконт артыкула Заміроўскай пра "Цяжкасці перакладу". Аказалася тэма атрымала працяг, толькі крыху ў іншым разрэзе. Піяру: http://naviny.by/rubrics/opinion/2009/08/15/ic_articles_410_164016/

А калі сур'ёзна... Да нас едзе літаратар Альгерд БАХАРЭВІЧ!;-) 10 жніўня 2009 года ён абяцаўся быць на пасяджэнні літаб'яднання "ВОБЛА" у Цэнтры акіянаграфіі (якое адбываецца кожны панядзелак па адрасе: г. Менск, вул. Брылеўская, 3). Будзем спадзявацца, што Альгерд парадуе наведнікаў "ВОБЛЫ" новай прозай і сваім ўражаннямі ад вандровак па свеце. Запрашаем прыхільнікаў творчасці Альгерда, а таксама ягоных зацятых крытыкаў, якія могуць задаць свае няпростыя пытанні і атрымаць такія ж няпростыя адказы непасрэдна ад аўтара.

Зміцер Вішнёў: "Дарэчы, у кастрычніку мяркуецца прэзентацыя новай кнігі А. Бахарэвіча, што выходзіць у выдавецтве "ГАЛІЯФЫ". Гэта напраўдзе штось вельмі-вельмі арыгінальнае. Гучыць яно гэтак: Вільгельм ГАУФ "Халоднае сэрца" Пераклад і паслямова Альгерда Бахарэвіча. Не ведаю, як на мой суб'ектыўны погляд, гэта -- раман. Постмадэрнісцкі. Акрамя таго нашае выдавецтва сумесна з гуказапісвальнай студыяй "БелТонМедыя" рыхтуе аўдыёкнігу Бахарэвіча. Свае сілы ў агучванні гэтага твора на дадзеным этапе спрабуе Валеры Будзевіч."

Як заўсёды сустракаемся а 18 гадзіне!

Jan Lechoń (1899–1956)

DON JUAN

Ciężki brąz po nocy dzwoni,
Głucho chrzęszczą miecz i kask:
Niepotrzebny Coleoni
Przez miesięczny wjeżdża blask.

Stoję w oknie i laurami
Na ten wieczór zdobię skroń.
Uciekajcie! Cień za wami
Wyciągniętą wznosi dłoń!

Kto to krzyknął: "Już jest pora!",
Świeca zgasła, słychać stuk.
O! posągu Komandora,
Wejdź nareszcie za mój próg!

Ponad wino, dźwięk gitary
Wolę płaszcza twego gest.
Oto czekam twojej kary,
Abym wiedział, żeś ty jest.

ДОН ЖУАН

Загудзела цяжка бронза
Глуха меч заскрыгатаў.
Непатрэбны Калеоні
Ў ззянні месяца паўстаў.

Ён глядзіць у акно і моўчкі
Аплятае лаўрам скронь
Уцякайце! Цень за вамі
распасцёр сваю далонь!

Хтосьці крыкнуў ”Надыходзіць!”
Свечка згасла, чутны крок.
Камандора дух нязломны
Ўзыйдзі на мой парог!

Прэч віно, далоў гітары!
Плашч адкінь, паўночны госць!
Я чакаю тваёй кары
Абы ведаць, што ты ёсць.